Op Platt: En hoorige Kram

Titel und Untertitel

En hoorige Kram

Mein Beitrag
Ersteller und Datum

Erstellt von GeZeiten Redaktion am 07.03.2014

Autor dieses Beitrags

Karl Heinrich Petersen

Haupttext

Wenn ik dat Wort Frisör schrieven mutt, weet ik jümmer nich, ob ik dat dütsch or französisch schrieven schall. Frisör or Friseur. Sekerheitshalver kiek ik in mien klokes Book, den Duden, or frag bi Google an. Ik krieg to läsen, dat ik beides schrieven kann, un dat dat Wort en Lehnwort is. De Franzosen hebbt uns dat utlehnt.

As ik lütt weer, schicke mien Moder mi, wenn ik de Hoor avhem schull, na Jörn Will. Egentlich weer he en Snieder, make Antöch un  Büxen heel, aver bilöpig snee he ok Hoor. Ik glöv aver, dat dat Hoorsnien sien böverste Beruf weer, ik heff em nie mit Nadel un Faden op den Disch sitten un hanteern sehn.

Toers müsse ik noch töven. En Buer kreeg de Bort av. He vertelle, dat he jeden Dag keem un dorop vertrue, dat dat groote Mess nich mal utrutsche un in de Kehl fohre, dat weer ja nich uttodenken. Jörn lache. He weer dorbi, mit dat Mess an en Ledderband entlang to glien, he wull dat scharp maken. Un nu truck he de Hut vun sien Kunn mit Dumen un Wiesfinger an de Hals glatt un snee ganz vörsichtig de Borthoor. Aver he harr nich oppasst, ut en lütte Stell leep Bloot, un he greep na de Alaunsteen. Poormal schüern, un de Rasur güng wieder.

Ik keek in de Gartenlaube, harr grad en Liebesgeschichte vör Oogen. Aver av un to blinzel ik na Jörn. He harr schon de Buddel mit Rückwater in de Hand. Dat Enn weer avtosehn, un dat duere nich lang, dor sette he mi in sun grooten Lehnstohl, smeet mi en wittes Laken över un fung an mit Scheer un Kamm to hanteern.

Dat duere nich lang, dor sä he: „Sie so!“ Sien Fru Trina stünn schon mit en Bessen neben mi. Se wull de Hoor opfegen, harr schon en Deel op ehr Dreckschüffel. Ik betale un leep na Hus. Moder un Vadder lövten mi. Ik harr nu wedder schöne Hoor.

En poor Johr later güng ik in de Stadt to School. Nu leep ik, wenn de School to Enn weer un mien Hoor achter de Krag schon umkehrten, na de Lange Straat. Hier weer dat Geschäft vun Frisörmeister Hoffmann. Vun mien Schoolgenossen harr ik hört, dat man dor för dörtig Penn de Hoor avkriegen kunn. De annern Frisöre nehmen dat Duppelte. To Hus harr ik aver jo nix vun mien billige Schnitt seggt, dor kreeg ik sößtig Penn. Ik spore also dörtig Penn. En Tüt tosamenklevte Sahnebontjer koste bi Taga 2 Penn, en Tüt Studentenfoder 5 Penn. Ik weer riek!

Dann keem de Pubertät. Enkelte vun mien Klassenkameraden lachten över mien Ponyschnitt, un ik müsse de Frisör wesseln. Ik güng to Marxen in de Plessenstraat un kreeg nu en Fassonschnitt. De weer düerer, un ik harr nu nich mehr veele Moneten över, kunn grad noch eenmal in viertein Dag en Stück Bienenstich bi Café Hass, uns Schölercafé, geneten. Mehr geev dat Taschengeld nich her.

Un denn keem de Kommistied. Dor müssten de Hoor jümmer ganz kort sien. Dat heff ik beleevt, as wi 1942 mit uns Veerlingsflak na Frankrik fohrten un wi en Hauptmann harrn, de ganz scharp op korte Hoor weer. He harr den sünnerbaren Befehl gäven, entweder korte Hoor or Bau. Weet ji, wat Bau is? Dat weer dat Suldatengefängnis, man wör insparrt. Un as wi in Frankrik ankeemen, müssten doch föftein vun uns Lüüd insitten. Dat hulp nix: Rünner mit de Hoor un rin in den Bau. Kannst du dat hüterdags noch glöven, wo wi so veel Freeheit hebbt?

Un na den Krieg un na de Gefangenschaft dörften de Hoor wassen, wie se wulln. Sünnerlich in de  sößtiger Johrn keem op uns Dötz de groote Freeheit. Lange Hoor weern anseggt, Hoor bet tom Bucknabel weern keen Seltenheit. Un denn geev dat Farven för de Hoor: roote, gröne, geele, witte un sogor blaue. Un dat schöne weer, dat du dien Kopp nu verschiedenfarvig dekoreeren kunnst; poor Strähnen grön, poor root, dor achter geel un mitten op den Kopp witt. Un denn de Irokesensnitt, de harr man bi de Indianer avkeeken. Dor worrn sietlich de Hoor ratzefatz avsneden, nur mitten op den Kopp bleev en Böst sitten. Wenn düsse Hoor lang noog weern, wörn se mit Suckerwater to Spitzen or Stacheln formt, un so kunn jeder sehn, wat man förn Baaskirl weer.

Mien Naver Friech meent, as wi över düsse hoorige Angelegenheit praten:  „Is dat nich ganz trurig, dat uns Mannslüüd de Hoor utfallt un dat enkelte von uns sik schon in junge Johrn mit en Glatze avplagen möt? Wat doon wi allns dorför, dat uns de Hoor nich utfallt? Wi bösten, masseern, smeern uns Hoorwater un annere Tinkturn op uns Dötz. Glövst du, dat dat helpt? Dor blifft doch nur dat Transplanteern. Aver lat di mal Löcker stanzen un Hoorbüschel vun achtern na vörn umplanten, dor bliev ik leever bi mien Kahlkopp.“ „Ja,“ segg ik, „ ik kann dor noch nich mitsnacken, en poor Hoor sitten noch op mien Dötz. Aver is dat nich beeter, dat uns Mannslüüd de Hoor utfallt un nich uns Fruns, de wüllt doch jümmer schön sien?“

Ik denkt blots an mien Moder. Se harr so schöne Hoor. Aver jedes Mal, wenn se tom Friseur güng, weer se gnatterich. Se sä dann: „ Nu mutt ik wedder dree Stünnen sitten, De nie Revue  kann ik ohne Brill nich mehr läsen un denn mutt ik jümmer mien Gesicht in den Speegel sehn.“

Un denn denk ik noch an dat eene Mal trüch, as se sik bi ehrn Friseur op den Stohl sette un de Frisöse sä: „ Liebe Frau, ich kann Ihnen die Haare nicht schneiden, sie haben Läuse!“ „ Wat Lüüs?“ Moder kreek den Mund nich to. As se na Hus keem, weer de Düvel los. Dat  utgeregnet ehr dat passeere, hett se nie nich vergeeten.

Bilder
Bewertungen
Wie anschaulich finden Sie diesen Beitrag?
1 2 3 4 5 Bewertungen: 0Jetzt bewerten
Wie informativ finden Sie diesen Beitrag?
1 2 3 4 5 Bewertungen: 0Jetzt bewerten
Weitere Informationen
Jahr

ca. 1940

Schlagwörter (passend zum Thema des Beitrags)

Friseur, Krieg, Läuse

Pinnwand

  • Auf dieser Pinnwand wurden noch keine Einträge hinterlassen.

Hier anmelden

Sie sind noch kein Mitglied der Community?

Jetzt beteiligen

Jetzt einen Beitrag verfassen