Nachkriegskinder: Kohldamp

Titel und Untertitel

Kohldamp Veer Woddeln

Mein Beitrag
Ersteller und Datum

Erstellt von Peter Burgdorff am 06.03.2014

Autor dieses Beitrags

Peter Burgdorff

Haupttext

 

Veer Woddeln

Wi harrn dat Joahr 1946. De Krieg harr sien Enn un de Minschen hucken all dörcheenanner op wenige Quadrotmeter: Einheimische un Flüchtlinge, Ausgebombte und Heimkehrer. Un wenn du nich op't Land leevst, mang de Buern, denn harrst du Hunger. Man ok de Buern weern kniggerich. Se bruuken jümmer Eetenskrom ton tauschen. Se müssen ok genau Book föhrn vor de Behördens, wo jümmer Ernte affbleev.

Kohldamp scheewen" - wörr dat nömt, wenn de Buuk leddig weer un knurr. Un wi Jungs — 14 Joahr old — wulln wassen un bruuken Kalorien. De worrn uns towiest. Dat weer man lang nich genog. Uns Modders harrn bi all den Mangel jümmers wedder klooke Ideen, ut meist nix wat in Pütt to zaubern. Se kunn' ut Kantüffeln Kooken backen; ut Mogermelk, dat weer plörrige Melk de son bauliche Farv harr, un Mehl klüterten se „Schlagsahne". Un wenn't mol bin Slagter „Brühe" geev, dat weer dat Rest-Woter , wo se de Wust in kookt harrn — op tein Liter swemmen tein Fettoogen — denn weer meist Fieerdag, wenn doar noch 'n beeten wat Greunes rinkäm.

Dat wi de Köök 'n beeten opbeetern kunn, wenn't güng, weer för uns Jungs Ehrnsook. Mien Fründ Sönke un ik wulln in Tangstedt „Kantüffeln stoppeln" Op en afferntet Feld dröffen de Lüüd mit de Hann achter den Buern siene Grabbelmaschin de Kantüffeln ut de Eer klein, de överbleev.

Doarmit du wat affkriegst, musst du rechtieig doar sien Wi weern Klock soß op'n Acker. To loot!° De weer so affsammelt leddig, dat wi bedrüppelt wedder afftrocken. Kinnerbeen müssen wedder fief Kilometer trüch no Huus. Wi harrn fixen „Kohldamp" äs wi op'n Weg en Feld mit Woddeln klookkreegen. Nu ne frisch trocken Woddel, dat kun helpen. Sönke pass op uns lütte Koar mit den leddigen Kantüffelsack un ik trock gau vun Rand fief or soß Woddeln ut de Eer.Ut dat Huus blangenbi schött de Buer op mi los. Sönke harr „Fersengeld" geeven. Mi harr he fbot. He froog un snack ne lang. De Knüppel suust op mi dol, dat mi Heurn un Sehn vergeiht. Man blots noch äs'n lütt Unglück, seh ik dör miene wooterigen Oogen wiet weg mien Fründ Sönke.

De Buer weer weg. Ik kunn kuum loopen, so harr he mi töricht. Sönke kunn mi nicht trösten. He harr blots noch Hunger.

Modder bröcht mi erst no Dokter D. De schickt mi twee Doog mit Fieber to Bett.

Alle Noberslüüd begöschten Modder un geeven den Root in all ehr Sorg und Noot een Affkoot optosöken. Se hett em denn dat Beleevnis verkloart. Wi harrn rutkreegen, nem de Acker tohört. Un so weer de Sook ok kloar. De Affkoot höör sik dat an, schüddel mit'n Kopp un sah blots:

"Beste Fru, denn wollt wi schon bi de Büx kriegen!"

Man de Sook keem anners!

De Affkootens harrn doarmols ook nich recht wat to bieten. Recht un Gesetz kreegen een annern Tungenslag. Un so harr he woll siene Klienteel verwesselt, as de Buer em mit'n beeten „Nahrhaftes" op siene Siet bröcht hett.

Wi hebbt jo keene Tüügen!" und: "He kunn dat sowieso nich west sien! He weer doch goar nich to Huus. Siene Frau kunn dat betügen!" weer sien Schnack. So güng nich bloots de Leev, ne, ok dat Recht dör den Moogen.

Modder bleev mit ehrn blesseerten Söhn machlos alleen.

De ganze Sook verleev in Sand. Trüch bleev Wut, Pien un Ohmacht.

Ik heff mi doarmols dacht: wenn ik groot bün, wull ik mi gräsig rächen.

Man äs ik groot weer, harr de Herrgott mi de Arbeit all affnomen.

 

 

Bilder
Bewertungen
Wie informativ finden Sie diesen Beitrag?
1 2 3 4 5 Bewertungen: 0Jetzt bewerten
Wie anschaulich finden Sie diesen Beitrag?
1 2 3 4 5 Bewertungen: 0Jetzt bewerten
Weitere Informationen
Jahr

1946

Pinnwand

  • Auf dieser Pinnwand wurden noch keine Einträge hinterlassen.

Hier anmelden

Sie sind noch kein Mitglied der Community?

Jetzt beteiligen

Jetzt einen Beitrag verfassen